Ne garip 1 Ağustos'ta yazmışım en son sanırım oluyor diye. Yanıldığımı anlamam 1 ayımı aldı. 1 ay serzeniş. HKT ile konuşmanın ardından da 1 ay geçmiş. Toplam 3 ay.

En iyisi vazgeçmek. Olacağı yok. Umut fln da yok. Katlar ve telkinler var sadece. Gerçek çok karanlık. Dağ çok uzak. Ne Mahomet'in gideceği var o dağa, ne dağın geleceği var Mahomet'e.

Sanırım oluyor

Her gün o simgeyi görüyorum değişik yerlerde. Oluyor. Sanırım.

White saucer

29 Haziran'da başlamışız. Neredeyse 1 ay olacak.
10 Temmuz'da da 1 aylık ek göreve başlamışım. İkinci haftası bugün doluyor yani.
20 Temmuz'da Ağustos ayının ilk haftasının sonuna kadar bir gelişme görmezsek fazladan bir şey daha yapmam gerektiğini söylemiş.
24 Temmuz'un ilk saatlerindeyiz şu an. Bütün bu proses gerçekten çok kırıcı ve oldukça yorucu. Hiç ışık görmüyorum ve hiçbir şey hissetmiyorum. Bir anda mı aydınlanacak her yer? Fırtına öncesi sessizlik mi bu?
Belki kader bir yerlerde ağları örmekle meşguldür ama bunu bilemiyorum. Bir ışık görsem ve bu bunaltıcı sıcaklarda üzerime çöken karamsarlık bitse daha güzel olacak sanki. Sabrın sonu selamet mi gerçekten?

%60

%60 şansım varmış. Ve sürekli "bakım-onarım" yapmam gerekiyormuş.

13 ile sohbetin üzerinden 2 hafta geçti. Değişen bir durum yok. İngiliz tekrar denerim dedi bu gece, bakalım. 70 ile iletişim kurmayı denedim ama sonra çöpe attım. Artık 70 ile konuşmayacağım. Geçen çarşamba üniversiteden arkadaşlarıma anlattım durumu. Anlattıktan hemen sonra o simgeyi gördüm birinin cüzdanında. Diğeri bu bir işaret dedi. Bilemiyorum. Çok da düşünmek istemiyorum zaten. Düşündükçe içinden çıkılamaz bir labirent gibi. Ama bir yandan inanıyorum hala. Zaman gösterecek artık. Zaman. SBS'de istediğini yaptım dedi 7 gün önce. Bilemiyorum ya gerçekten düşünmek istemiyorum artık.

Bu gece Hekate gecesi bu arada. Rüyamda görmüştüm, İngiliz ilk konuşmayı gerçekleştirdiği gece.

Enerji hala gitgelli ama olumluya gidiyor sanki. Düşünmedikçe rahatlıyorum. Emin oldukça yükseliyorum ;)

Haftada her gün, günde iki saat, dakika başı 10 saniye çalışmalarına başlamıştım o gün ama çok zor geldi. Ki çok işe yaramayacağını fark ettim. İlk 1 saat enerjim fezadayken son 1 saat resmen korkularımla yüzleştim. Sonra 70'e bir istekte bulundum. Ama üzerime düşen şeyi tam olarak yapamadığım için 70'de isteğimi yapmadı. İngiliz biriyle tanıştım benim için 13 ile konuşması için ikna ettim dün gece (perşembeyi cumaya bağlayan gece) konuştu. Bakalım 1 hafta süresi var onun da. Enerji yine git-gellere devam ediyor. 1 gün iyi 1 gün kötü.

Tüm hafta gördüm ama garip garip yerlerde. Sonumuz hayrolsun.

12:12

Bugünlerde çok hızlı değişiyor havam. Her şey kontrolüm dışında oluyor sanki. Bazen çok inanıyorum. Bazense büyük bir umutsuzluk kaplıyor tüm vücudumu. Bugün de o günlerden biri. İki damla göz yaşı emirlerimi bekliyor dökülmek için. Eski ve tanıdık bir melodi itti beni bu blogu açmaya. Bu melodiyi ilk duyduğumda hep bir umutsuzluk vardı. Benzer bir durumdaydım. Ama yazarken fark ettim ki inanacağım şeyler var bu defa. Umut edeceğim şeyler var daha. Geçmişten aldığım dersler var. Tekrar aynı kalp kırıklıklarını yaşamak istemediğim kesin. Bu sefer hak ettiğime inanıyorum. Tutunacak çok şey var.

WKW filmi izlemek istiyorum. Haftada her gün, güne iki saat, dakika başı 10 saniye çalışmalarına bugün başlayacağım.

Bu arada melodi  In the mood for love'dan. Hani Chow Ma-Wan'ın kalbi kırılmıştı da 2046'da tam bir womanizer olarak küllerinden doğmuştu. Bu da mı işaret değil?

12:12 sürüyor parça ve tam biterken de bitti bu yazı.